Οκτώ ημέρες χασομέρι.
Ναι, οκτώ ημέρες.
Μεσημβρινό διάλειμμα.
Πεθαίνω της πείνας.
- Μύρισε αυτό το τυρί. - Υπέροχο.
- Καθηγητά! Καθηγητά! - Ναι;
- Τηλεφώνημα για εσάς. - Δεν είμαι εδώ.
Έχουν ληστέψει το μουσείο!
Τι;
Ορίστε; Το μουσείο; Έρχομαι αμέσως.
-Πάλι δεν έφαγε. -Πάλι δεν έφαγε.
- Τα λέμε αργότερα. - Ναι, αντίο, Λεμπέλ.
- Θα βγεις; - Φυσικά. - Βέβαια, έχεις φιλενάδα.
- Και εάν εκείνη έχει και κανέναν άλλον; - Αδύνατον! Εάν έχει... τότε... τέλος!
- Θα χτυπούσες πραγματικά μια γυναίκα; - Άκου, φίλε μου. Κανείς δεν τ’ αξίζει αυτό.
Τα λέμε σε οκτώ ημέρες, στην αμαξοστοιχία των 14:40.
Το ξέρεις αυτό. Αλλά με ξέρεις και εμένα.
- Αντίο, Λεμπέλ. - Αντίο, Ντιφουρκέ.
- Δεν επιτρέπεται να εισέλθει κανείς. - Είμαι η Agnes de Villermosa.
- Αυτό ήταν όλο; - Μάλιστα, τελείωσα. Ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν επιφανειακά τραύματα. Πιστεύω ότι πρόκειται περί καρδιακού επεισοδίου.
- Ο καημένος, μάλλον πέθανε απ’ τον φόβο του. - Πρέπει να συμφωνήσετε, καθηγητά...
...ότι κάτι βρωμάει εδώ.
Δεν άγγιξε το χρυσό στέμμα ή το περιδέραιο με τα ρουμπίνια.
- Το πιθανότερο είναι, να πρόκειται για κάποιον τρελό συλλέκτη. - Το αγαλματίδιο, είναι κάτι πραγματικά ιδιαίτερο.
Είναι ανεκτίμητο. Ο πολιτισμός που το δημιούργησε έχει εξαφανιστεί.
- Έχει εξαφανιστεί; - Ο πολιτισμός των Maltek. - Των Maltek; Και τί σχέση έχει μ’ αυτό; - Τα πάντα.
Και ποιοί είναι οι Maltek;
- Άνθρωποι του τροπικού δάσους του Αμαζονίου, οι οποίοι κατεστράφησαν από βαρβάρους. - Βάρβαρους;
- Ισπανούς κατακτητές. Ευρωπαίους. Εσάς, εμένα... - Εμένα;
- Έχετε πάει εκεί; Στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου; - Μάλιστα, θα σας δείξω.
Η φωτογραφία, τραβήχτηκε πριν από τρία χρόνια. Την ημέρα της λήξεως της αποστολής.
Ναι, σας βλέπω.
- Είστε εδώ. - Όχι, εδώ.
- Και οι άλλοι δύο; - Ο Villermosa, που πέθανε μετά την επιστροφή μας.
Και ο De Castro. Ο Βραζιλιάνος, που χρηματοδότησε την αποστολή.
Κάθε ένας από εσάς, επέστρεψε με το δικό του κουκλάκι και τώρα το δικό σας εκλάπη.
- Ακριβώς. - Δεν καταλήγουμε πουθενά έτσι.
Οι Maltek ενδιαφέρονταν για τον μυστικισμό και την ύπνωση.
- Ξέρετε ποιό ήταν το καλύτερο όπλο τους; - Ξίφος, ακόντιο;
Το Δηλητήριο.
- Αυτά είναι ανοησίες. - Και εάν δεν εξαφανίστηκαν όλοι;
Ναι. Ινδιάνοι, πεθαμένοι εδώ και 300 χρόνια, έρχονται στο Παρίσι...
...για να κλέψουν ένα άθλιο τεμάχιο ξύλου. Με την βοήθεια της ύπνωσης. Απολύτως Προφανές!
Τα αγαλματίδια είναι καταραμένα.
Έδωσα το δικό μου στο μουσείο. Για αυτό ήρθαν εδώ.
Ο Villermosa κράτησε το δικό του και πέθανε από δηλητηριώδες βέλος.
- Γιατί δεν μου το είπες, Martin; - Μα σου το είπα, πριν από τρία χρόνια.
- Agnes, ήρθες. - Φυσικά. - Με ποιαν έχω την τιμή...
- Η κόρη του κυρίου Villermose. - Δεν το γνώριζα. Μα, φυσικά.
Με συγχωρείτε, δεσποινίς.
- Ξέρετε πού είναι το αγαλματίδιο του πατέρα σας; - Εμείς ποτέ δεν βρέθηκαν.
- Ο πατέρας το έκρυψε πριν πεθάνει. - Α, κατάλαβα. Σας ευχαριστώ.
- Θα συνοδεύσω την κυρία. - Θα περιμένω.
Κοίτα, βρήκα κάτι. Ένα βέλος.
Όλοι με γελοιοποίησαν και μου είπαν ότι οι Malteks έχουν πεθάνει.
Οι ηλίθιοι νομίζουν ότι είμαι τρελός. Το τροπικό δάσος κατάπιε τους Malteks...
... στέλνοντάς τους στην πράσινη λήθη! Χαίρομαι που πέρασες.
Πάντοτε έρχεσαι, εάν κάτι πηγαίνει στραβά. Σ’ ευχαριστώ.
Κάποια στιγμή, θα ήθελα ένα τέτοιο μικρό κοριτσάκι, για κόρη.
Δεν είμαι μικρό κοριτσάκι πλέον. Πάντοτε μ’ αποκαλείς έτσι.
- Μόνον μία φορά κάθε έξι μήνες. - Δεν έχω αλλάξει καθόλου;
- Έχεις αλλάξει πολύ. Είσαι περισσότερο... - Γυναίκα;
- Ελαφρώς διαφορετικό, έτσι; - Ναι, πράγματι.
Έτσι;
Εξακολουθώ να γηράσκω μόνος.
- Πώς είναι η θεία σου; - Καλά. Πέρασε να την επισκεφτείς και να δεις.
Αντίο!
- Γιατί ν’ απαγάγουν τον καθηγητή; - Μα, φυσικά, λόγω του αγαλματιδίου.
- Η ιστορία επαναλαμβάνεται. - Θα ήθελα να μάθω, τι συμβαίνει μ’ αυτά τα αγαλματίδια.
- Δεν βρήκαν το αγαλματίδιο του κυρίου Villermose; - Όχι. - Όχι, όχι, όχι.
Μετά την αποστολή, ο αδελφός μου, ο πατέρας της, έκρυψε το αγαλματίδιο.
Μετά απ’ αυτό, ο καημένος...
Φοβερό πράγμα, κυρία μου.
- Adrien! - Ελεύθερος για μία ολόκληρη εβδομάδα. Έλαβες την κάρτα; Λοιπόν, έφθασα!
Γεια σου, θεία!
- Με ποίον έχω την τιμή... - Χαρά μου. Λοιπόν, εις το επανειδείν.
- Θα επιστρέψουμε σε μία εβδομάδα. Μην με περιμένετε. - Όχι.
Όχι τώρα, η αστυνομία είναι εδώ.
Η Αστυνομία;
- Λέτε ότι ο πατέρας σας έκρυψε το αγαλματίδιο. - Μάλιστα.
- Και η Agnes γνωρίζει πού το έκρυψε ο πατέρας της. - Όταν μέναμε στο Rio...
- Η Agnes ήταν μόλις 14 ετών. - Το έκρυψε στο πτηνοτροφείο.
- Πτηνοτροφείο στη Βραζιλία; - Θυμάμαι. Στις τρεις το απόγευμα όλοι κοιμούνταν.
Και εγώ είχα πάει να ξεκουραστώ, όταν είδα απ’ το παράθυρο...
...πως ο πατέρας έσκαψε μια τρύπα και έβαλε μέσα το αγαλματίδιο.
Φορούσε γάντια και είχε ιδρώσει πολύ.
Εάν πηγαίναμε εκεί, θα το εύρισκα οπωσδήποτε.
- Ζωγραφίστε την τοποθεσία. Θα το στείλω στην αστυνομία της Βραζιλίας. - Δεν ξέρω ακριβώς.
- Πρέπει να βρεθώ εκεί. - Δεσποινίς, το αυτοκίνητό σας εμποδίζει την κυκλοφορία.
Το αυτοκίνητό μου; Για να δω.
- Εμποδίζει. Πηγαίνω αμέσως. - Εμένα με ξέχασες;
Δεν σε ξέχασα, νεαρέ. Έλα εδώ.
- Με ποίον έχω την τιμή... - Στρατιώτης Dufourquet, 3η μοίρα.
- Στρατιώτης, λοιπόν. Δεν μοιάζεις. Συγγενής; - Όχι.
- Αρραβωνιαστικός. - Όχι ακόμη. - Τί ζητάς εδώ;
- Η Agnes είναι φίλη μου. - Αλήθεια; - Μάλιστα, είναι.
Ποιά είναι η γνώμη σου;
- Γιατί απήγαγαν τον καθηγητή; - Τον καθηγητή; Α, ναι!
Θα σας πω.
- Εγώ τον απήγαγα. - Άκουσε. Θα μείνουμε φίλοι...
- ...εάν δεν αστειεύεσαι. - Θέλετε λεπτομέρειες;
Στεκόμουν στο παράθυρο, η νύχτα έπεφτε...
...όταν δύο απειλητικοί άνδρες, που φορούσαν μαύρα βγήκαν απ’ το αυτοκίνητο.
Προχωρούσαν αργά προς το μέρος του καθηγητή, τον έφθασαν...
...και τον απήγαγαν. Ανάθεμα! Την απήγαγαν!
Σταματήστε τον!
- Το εισιτήριό σας, παρακαλώ. - Πρέπει να σταματήσω... - Μπορείτε να εκδώσετε εισιτήριο στην μηχανή.
Απ’ το μηχάνημα, παρακαλώ.
Μπες στην γραμμή, όπως όλοι.
Agnes!
Περάστε, κύριε.
Στρατηγέ, στρατηγέ; Να σας φέρω εφημερίδα;
Ναι, σας παρακαλώ, δεσποινίς.
Δεν μου φέρατε εφημερίδα, δεσποινίς; Εξακολουθείτε να είσθε γοητευτική.
- Στις διαταγές σας, στρατηγέ. - Ανάπαυσις!
Όπως ο Σαρλερουά!
Κύριε, την κάρτα επιβίβασής σας. Πρέπει να πάτε από εκεί.
- Agnes! - Όχι, πρέπει να πάτε από εκεί.
Όλοι οι επιβάτες επιβιβάστηκαν.
- Ακούστε... - Καθίστε, κύριε. - Ακούστε με, σας παρακαλώ.
- Παρακαλώ. - Δέστε την ζώνη σας. Θα σας βοηθήσω.
Αγαπητοί επιβάτες, καλώς ήλθατε στο αεροσκάφος, με προορισμό το Ρίο ντε Τζανέιρο.
Για το Ρίο!
- Μπορώ να βοηθήσω; - Όχι. - Χρειάζεσθε τίποτα; - Όχι.
- Η θέση σας... - Είναι εδώ.
Αν μπορούσε ο Lebel ν’ ακούσει αυτό!
- Κύριε; - Πρέπει να μιλήσω με τον κυβερνήτη.
- Δεν μπορούμε να τον ενοχλήσουμε. - Πρόκειται περί σοβαρού θέματος.
- Έχουν απαγάγει αυτό το κορίτσι. - Ποιάν;
- Εκείνη που κάθεται μεταξύ εκείνων των δύο ανδρών. - Περιμένετε, παρακαλώ.
Τα διαβατήριά σας, παρακαλώ. Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ.
- Έτσι λέγει ο κύριος. - Τον γνωρίζετε;
- Όχι. - Agnes, μετά απ’ όλα...
- Επιστρέψτε στην θέση σας. Δεν θέλουμε προβλήματα. - Μα, Agnes...
Θα ενημερώσω την αστυνομία στο Ρίο. Θα βάλουν τα πράγματα σε μία τάξη.
Μπορώ να σας εξηγήσω...
Μπορείτε να περιμένετε για ένα λεπτό; Πρέπει να ελέγξουμε το διαβατήριό σας.
Καλώς ήλθατε στο Ρίο.
- Ομιλείτε Αγγλικά; - Όχι. - Γαλλικά; - Όχι.
- Ιταλικά; - Όχι. - Μόνον Πορτογαλικά; - Μάλιστα, μάλιστα. - Ξεχάστε το.
Αυτό είναι το Ρίο.
Αμερικανός; Λιζ Τέιλορ, Κάντιλακ, Χόλυγουντ, Ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Γνωρίζω όλη την Αμερική.
Γυάλισέ τα καλά. Και το άλλο.
Γάλλος; Πύργος Άιφελ, Ντε Γκολ...
...Μπριζίτ Μπαρντό ... Γνωρίζω. Πέντε κρουζέιρος.
Δεν έχω.
Σήκω και φύγε.
Πενήντα.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Τι κάνω εδώ;
- Πώς σε λένε; - Σερ Ουίνστον. - Ορίστε;
- Σερ Ουίνστον. - Γεια σου, Σερ Ουίνστον.
- Πού πηγαίνεις; - Ψάχνω για ένα κορίτσι. - Κορίτσια!
Ξέρω πού. Πάμε.
- Όχι, το κορίτσι μου, την Agnes. - Την Agnes; Είναι όμορφη;
Χαμένη στο Ρίο. Την απήγαγαν και δεν ξέρω πού βρίσκεται.
Περίμενε.
Εδώ, εδώ!
Τί πρόβλημα υπάρχει;
Καλέστε ασθενοφόρο.
Τι κάνεις εκεί;
- Σε παρακαλώ, κύριε. Είναι δικό μου. - Ναι, ναι.
Δώσε μού το πίσω, εάν δεν σε πειράζει. Είναι δικό μου. Δώσε το πίσω!
- Τι είδες; - Πάμε.
- Την δεσποινίδα Villermosa. - Δεν είναι εδώ.
Μια γαλλίδα, ήλθε εδώ με δύο άχρηστους.
Απλώς, πες μου τον αριθμό του δωματίου της.
- Δεν μπορώ να σας τον πω. - Εντάξει, θα το βρω μόνος μου.
Κύριε, εάν επιμείνετε, θα πρέπει να σας πετάξουμε έξω κλοτσηδόν.
Μην ανησυχείς, ακόμη και έτσι, θα την βρω.
- Αγαπητή μου! - Ορίστε;
- Με θυμάσαι; - Όχι. - Ώστε γνωρίζετε τον Pickwick;
Φυσικά, τον παλιόφιλο. Μετά από εσάς, κυρία μου.
- Χαίρομαι που σας αρέσει. - Ναι, ναι.
- Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. - Κανένα πρόβλημα.
Pickwick, τώρα θα πάρουμε το ωραίο απογευματινό μας τσάι.
- Τι θα γινόταν χωρίς το τσάι του. - Ξέρετε πώς είναι τα παιδιά. - Ναι.
- Θα χαρώ πολύ να σας δω ξανά. - Σας ευχαριστώ.
- Γεια σας, γεια σας. - Ελπίζω να σας ξαναδώ σύντομα. - Γεια σας, γεια σας.
Agnes, μ’ ακούς; Ξύπνα. Τι σου έκαναν;
- Ξύπνα! - Τί θέλεις; - Πάμε, μ’ ακούς; - Σταμάτα να με κουνάς!
Αυτά τα καθάρματα, της έχουν δώσει υπνωτικό.
Κοίταξέ με, Agnes.
Σήκω.
Χαμογέλα, περπάτα.
Agnes, προχώρα στην πόρτα και μην σταματάς.
Πού είναι; Πού πηγαίνεις;
Περπάτα.
- Γεια σας! - Πάμε.
Έφερες τους φίλους;
Ξύπνα.
Ξύπνα!
Αυτά τα άθλια καθάρματα!
Πόσο ευχάριστο! Και αυτά μοιάζουν με κύματα.
Agnes!
Φυσικά και είναι κύματα. Και αυτή είναι θάλασσα.
- Διότι είμαστε στο Ρίο. - Στο Ρίο;
Ναι, στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στη Βραζιλία.
- Καταλαβαίνεις; - Βραζιλία, Βραζιλία!
- Σταμάτα! - Θα περάσει κανείς! - Τι άνδρας.
- Με θυμάσαι; - Όχι. Δεν μ’ ενδιαφέρει ποιός είσαι, ξέχασέ το.
- Σύνελθε! - Φαίνεσαι όμορφος. - Δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά.
- Δεν με θυμάται πια. - Τί όμορφη έκπληξη.
- Ευχάριστη μουσική, μόνοι στην παραλία. Σ’ ευχαριστώ, όμορφε. - Έλα τώρα. Σταμάτα πια!
Αυτά τα καθάρματα!
Τι λέει αυτός;
Δεν πρέπει να κοιμόμαστε στην παραλία, πρέπει να φύγουμε.
Νυστάζω.
Πάμε στο σπίτι μου.
Έλα, γλυκέ μου!
- Εδώ μένεις; - Ναι. Έλα!
- Είναι πολύ όμορφη! - Πίστεψέ με, είναι βαριά.
- Φέρε μου ροζ χαρτιά. - Την ακούς;
Πάντοτε ζητά πράγματα που δεν έχω.
Ό,τι και να λέω, είναι σαν να τα λέω στον τοίχο.
Δεν ακούει καθόλου.
Γυναίκα σημαίνει, να σε περιμένει στο σπίτι.
Η γυναίκα είναι τρυφερή, με κατανόηση. Όταν επιστρέφεις το βράδυ στο σπίτι...
...την βλέπεις στο καθιστικό, να παίζει πιάνο. Ή άρπα.
Αγάπη στο σπίτι, για όποιον την έχει. Αυτό το νερό, δεν λέει να βράση.
- Την κυνηγώ σ’ όλον τον κόσμο. Είναι φυσιολογικό αυτό; - Ξέρω. Ουίσκι;
Εις υγείαν!
Πού βρίσκομαι; Adrien! Τι ζητάς εδώ;
Πού βρίσκομαι; Agnes!
Ναι, Agnes. Όλα καλά.
Επιτέλους, ξαναβρήκες τον εαυτό σου. Κοίταξε.
- Τι είναι αυτό; Τι όμορφο. - Το Ρίο.
- Το Ρίο; - Είναι αρκετά απλό: χθες έφθασα με τον Lebel...
- ...στο Παρίσι. Πήγα στο σπίτι σου... - Φοβερό!
- Θαυμάσιο. - Θα αποφασίσεις; Φοβερό ή θαυμάσιο; - Το παγωτό είναι θαυμάσιο, αυτό που συνέβη είναι φοβερό.
Έχεις τρελαθεί. Καλύτερα να σταματήσεις.
Θεωρείς ότι διασκεδάζω; Μπορούν να μ’ εκτελέσουν για αυτό.
Εσύ και τα αγαλματίδιά σου, οι Ινδιάνοι και ο καθηγητής Batactan...
- Catalan. Μην ανακατεύεις αυτόν τον δυστυχή σ’ αυτό. - Εντάξει, γιατί τον απήγαγαν;
- Και εσένα; Πώς και δεν τόλμησαν; - Μην εκνευρίζεσαι.
Υπάρχουν και άλλοι λόγοι να μ’ απαγάγουν. Μόνον εγώ γνωρίζω πού είναι κρυμμένο τ’ αγαλματίδιο.
- Δεν είναι ξεκάθαρο; - Λοιπόν;
Σχεδιάζω να τους πω πού βρίσκεται το αγαλματίδιο. Έχουν κάνει ένα λάθος.
- Πού πας; - Έλα, έλα!
- Πού; - Απλώς, έλα μαζί μου.
Ζούσαμε εδώ με τον πατέρα μου.
- Δεν σου αρέσει. - Ναι, ναι, όμορφο. - Κοίταξε!
Το σπιτάκι του σκύλου. Τι γλυκός που ήταν.
Λεγόταν Pilou. Ήταν Αγίου Βερνάρδου, με το ένα του μάτι τυφλό.
- Η οικονόμος, του το έβγαλε με το σκουπόξυλο. - Έλα τώρα...
- Τί ομορφιά. - Δεν μ’ έφερες εδώ για να χαζεύουμε. - Έχεις δίκαιο. Περίμενε εδώ.
Στεκόμουν εδώ, όταν ο πατέρας ερχόταν στο σπίτι.
Πήγαινε στην άκρη του κήπου.
Ακόμη πιο πίσω. Πήγαινε, πήγαινε...
Αριστερά. Είσαι αδέξιος.
- Πού είσαι; Δεν σε βλέπω. - Εδώ. - Ακόμη πιο πίσω.
Γρήγορα, γρήγορα! Ευθεία. Προχώρα. Ακίνητος.
Πολύ καλά. Θυμάμαι ότι στεκόταν εκεί.
- Πού είναι το πτηνοτροφείο; - Όλο αυτό είναι ένα πτηνοτροφείο.
- Τότε, δεν υπήρχαν τόσα πολλά φυτά. - Έτσι είναι η ζωή: Από σπόρος, γίνεται φυτό.
Δώσε μου το φτυάρι. Όχι, όχι, όχι, όχι.
- Ναι. - Φτυάρι.
Έλα, περιμένω!
Δεν είναι πανέμορφο;
Τρέχα.
Πήγαινες γυρεύοντας!
Adrien! Βοήθησέ με! Adrien, σώσε με!
Το αγαλματίδιο!
- Τι πρόβλημα υπάρχει; - Σε προειδοποιώ, μην με σημαδεύεις μ’ αυτό το όπλο.
- Είσαι τρλλή; Μας χρειάζεται. - Adrien, τι σου είπα; - Πηγαίνω.
- Γιατί νικούν πάντοτε οι κακοί; - Δεν έχουν καταλάβει ακόμη, με ποιόν έχουν να κάνουν.
Τους περιμένει μια έκπληξη.
- Πού πήγαν; - Το γνωρίζετε ότι δεν μπορώ να σας το πω αυτό.
- Πού πήγαν; - Δεν γνωρίζω δεσποινίς.
- Έχουν τα δύο αγαλματίδια. Έχει μείνει ένα. - Στου De Castro.
- Είναι απ’ το Ρίο; - Ναι, έτσι νομίζω.
Το πιθανότερο είναι να βρίσκεται στον τηλεφωνικό κατάλογο.
- Πώς γράφεται; - Όπως προφέρεται. - Ως μέλος της αποστολής, είναι ο επόμενος.
- Αλλά δεν θα το επιτρέψω αυτό. - Σταμάτησε να μιλάς και ψάχνε. - Ορίστε, ο De Castro.
Ο κύριος De Castro είναι στο πλοίο εκεί.
- Να 'τος. Εύκολο. - Πρέπει να είμαστε γρήγοροι.
- Πρέπει να τον προειδοποιήσουμε. - Πρέπει να βρούμε ένα ανάλογο σκάφος.
Κι αν είναι ήδη πολύ αργά; Κι αν τον έχουν ήδη σκοτώσει; Αν τον έχουν μαχαιρώσει;
- Το σκάφος είναι ο τάφος του στο νερό. - Έχεις δίκαιο, πάμε.
- Ανάθεμά σε! Όλο λόγια είσαι, τελικά. - Πρόσεχε πώς μιλάς.
Έχεις δίκαιο, θα πάω μόνη.
Περίμενε! Έχεις τρελαθεί;
- Τραβάς την προσοχή. - Δεν φοβάμαι το νερό.
- Ξέρεις να κολυμπάς; - Όχι, γιατί; - Θα πάω εγώ.
Μην ανησυχείς. Απλώς μείνε όπως είσαι μέχρι να επιστρέψω.
- Θα επιστρέψω αμέσως. - Δεν αξίζω και πολλά πια.
Είναι κανείς εδώ;
- Ψηλά τα χέρια. - Θα σου εξηγήσω...
Κατευθείαν στην ακτή, καλή μου.
Παράτησα πατρίδα, οικογένεια, στρατό και φίλους, διέσχισα τον ωκεανό...
...για να καταλήξω να βλέπω την δεσποινίδα Agnes, να κουνά τα κωλομέρια της.
Είναι φυσιολογικό αυτό;
- Adrien, προσπάθησέ το, δεν είναι δύσκολο. - Καλύτερα να πεθάνω.
Διακινδύνευσες πολλά για να μ’ αφήσεις μόνη. Βρήκες τον De Castro;
- Όχι. - Δεν ήταν στο σκάφος; - Όχι.
- Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; - Όχι. - Είσαι θυμωμένος, σωστά;
Έχεις το Ρίο στα πόδια σου. Μπορείς να τα καταφέρεις πολύ καλά, μόνη σου.
Αυτό είναι για εσένα. Γεια σου, γλυκιά μου. Σε τέσσερεις ημέρες, έχω μια συνάντηση με τον Lebel…
...στον σταθμό, σε συγκεκριμένη ώρα. Ήταν πολύ ωραία.
Όταν αρχίζω κάτι, το τελειώνω.
- Το αγαλματίδιο! - Ο κύριος De Castro. - Τον γνωρίζεις;
- Τον γνωρίζω. - Πού βρίσκεται;
- Έφυγε με αεροσκάφος; - Ναι. - Για πού; - Για την Βραζιλία.
Adrien, άκουσες; Είναι στην Βραζιλία. Μπορούμε ακόμη να τον βρούμε.
Γιατί όχι; Δεν είναι μακριά, θα πάρουμε το μετρό. Έχεις εισιτήριο; Περίμενε.
Μύρισέ το.
- Εάν μ’ αγαπούσες, δεν θ’ αστειευόσουν. - Ακόμη δεν σου έχω αποδείξει την αγάπη μου;
Τα λόγια, δεν αποδεικνύουν τίποτα.
- Πόσο μακριά είναι η Βραζιλία; - Ένα, δυο χιλιάδες χιλιόμετρα.
- Θα χρειαστούμε ένα αυτοκίνητο. - Κατάλαβα. - Ακριβώς!
- Πρέπει να διαλέξουμε χρώμα. - Ροζ με μικρά πράσινα αστέρια.
Κοίταξε αυτό το μικρό σπιτάκι! Πεταλούδες!
- Τι είναι αυτό; Κοίταξε. - Στύλος. - Όχι, εκείνο.
Τηλεγραφικός στύλος.
- Το μόνο πράγμα που βλέπεις εσύ, είναι στύλοι. - Άφησέ με ήσυχο.
Είσαι απαίσιος. Πώς μπορείς να είσαι αναίσθητος στην ομορφιά του κόσμου;
Άκουσε! Ένας λιποτάκτης, σ’ ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, με μια υστερική γυναίκα...
...είναι ένας κρετίνος ή ένας ναρκομανής, αλλά όχι αναίσθητος. Εντάξει;
- Πάμε. - Αν θέλω. - Να κατέβω; - Αν το θέλεις.
Πάντοτε παίρνεις αυτό που θέλεις.
- Τράβηξε! - Αυτό κάνω.
- Πώς κλειδώνει; - Βρες το. - Γιατί πρέπει να τα κάνω όλα εγώ;
- Πρόσεχε. Μην το αφήνεις χαλαρό! - Μα το κρατώ!
- Σήκω, τι κάνεις; - Μάλιστα, λοχία. Στις διαταγές σου, λοχία.
Κάτω! Επάνω! Κάτω! Επάνω!
Είσαι πολύ γλυκός με τα εσώρουχά σου. Θυμωμένος;
Απάντησέ μου!
Έλα πίσω! Εδώ είναι η αστυνομία.
Κύριε, θα μπορούσατε με συλλάβετε, παρακαλώ; Έχω λιποτακτήσει...
...έχω χάση την στολή μου και επέταξα με κλεμμένο εισιτήριο, κάποιου αναπήρου...
Πάλεψα με άνδρες όλων των χρωμάτων και εθνοτήτων...
...και τριγυρνώ με ένα κλεμμένο ροζ αυτοκίνητο, με μικρά πράσινα άστρα.
Επίσης, είμαι ένοχος προσβολής της δημοσίου αιδούς.
Κύριε, τις χειροπέδες! Σας παρακαλώ.
Σμηνίτης Dufourquet, τρίτη μοίρα. Γαλλική Πολεμική Αεροπορία. Καταλαβαίνετε;
Όχι, έτσι; Μόνο για Ρίο και Βραζιλία.
- Βραζιλία; Είναι πενήντα χιλιόμετρα. - Κρίμα που δεν μεταφέρω τίποτα λαθραία.
- Κοίταξε! - Ναι, ξέρω. Πεταλούδες με αυτιά.
Μα, όχι! Σταμάτα. Το πράσινο αυτοκίνητο. Είναι ο καθηγητής. Σταμάτησε, είναι ο Catalan!
- Ποιός, είναι ο Catalan; - Ο καθηγητής είναι ζωντανός. Πρέπει να τον σώσουμε.
Ας το κάνουμε!
Κράτησε το τιμόνι.
Όχι! Όχι! Όχι!
Γρήγορα, εάν δεν θέλετε να καταλήξετε εκεί κάτω.
- Καθηγητά! - Τον αγκαλιάζεις μετά.
Πάμε, γρήγορα! Πάτα τέρμα το γκάζι.
Agnes! Πώς και βρίσκεσαι εδώ;
Με απήγαγαν και ο Adrien, ο αρραβωνιαστικός μου, με απελευθέρωσε.
- Βρίσκεται σε άδεια. - Κράτα τα μάτια σου στον δρόμο! - Ευχαριστώ.
- Δεν κάνει τίποτα. - Τι σας έκαναν;
- Αρχικώς, με απήγαγαν. - Και συναντιόμαστε στο δρόμο για την Βραζιλία.
- Πού πηγαίνουμε; - Να προειδοποιήσουμε τον De Castro - Να τον προειδοποιήσουμε;
Πράγματι!
Πρέπει να τον προειδοποιήσουμε πριν τον βρουν.
- Φοβόμουν ότι σας είχαν σκοτώσει. - Όχι, όχι.
Μόνον εγώ γνωρίζω το μυστικό των αγαλματιδίων.
Μυστικό! Δεν βρίσκομαι εδώ για να παίξω τους καουμπόηδες και τους Ινδιάνους.
- Μου έχουν απομείνει τρεις ημέρες αδείας. - Μην σκέφτεσαι μόνον τον εαυτό σου!
Παντού θα υπάρχουν παράθυρα, παντού θα υπάρχει μόνον γυαλί.
Έτσι, θα είναι φωτεινό, γεμάτο λάμψη και άπλετο φως.
Όπως το φτερό μιας πεταλούδας. Έτσι θα είναι το κτήριο.
Επιμένω. Πάμε!
Norbert!
Πάμε στο σπίτι μου για ένα ποτό. Θα μιλήσουμε εκεί.
- Αυτό είναι το καταφύγιό μου. - Δεν θα το έλεγα.
Τα σιντριβάνια μου. Δεν είναι απ’ τις Βερσαλλίες, αλλά είναι δροσερά. Μισώ αυτά τα φυτά.
Θα τα πετάξω έξω!
Όχι, όχι, όχι! Όχι τέτοια πράγματα στο σπίτι μου.
Πήγαινε!
Το αγαλματίδιο είναι ασφαλές. Αυτό είναι το κόσμημα της συλλογής μου...
...το πολυτιμότερο ενθύμιό μου.
Η νεότητά μου.
Και εσύ; Ανύπαντρος ακόμη; Εξακολουθείς να φοράς τόσο στενά κοστούμια;
- Σ’ αρέσει η νέα Βραζιλία; - Πάρα πολύ. - Και οι Βραζιλιάνοι;
- Είναι πολύ δυνατό! - Την γνωρίζω από μωρό.
Τα πάντα μεγαλώνουν: Ο κόσμος μεγαλώνει και αναπτύσσεται...
...όπως η πόλη μου. Εδώ, ήταν ερημιά πριν από τρία χρόνια.
Τότε, μερικοί από εμάς συνεταιρισθήκαμε...
- ...και έγινε αυτό που βλέπεις. - Είσθε θαυμάσιος!
Μόνον εσύ δεν έχεις αλλάξει, Norbert.
Παρακολούθησα την εργασία σου για τους Maltek. Περίφημη.
- Εξακολουθείς να είσαι ένας ονειροπόλος, έτσι; - Δεν με πιστεύεις; - Είμαι ένας πολυάσχολος άνθρωπος...
- ...και δεν έχω χρόνο για ονειροπολήσεις. Αλλά εσύ είσαι... - Ένας αποτυχημένος;
- Έλα τώρα. - Είσαι υπέροχη! - Mario, το αγαλματίδιο.
- Δεν πρέπει να κουράζουμε τους καλεσμένους. - Δεν θα σε παρεξηγήσουν καθόλου.
Θέλεις να δεις το αγαλματίδιο; Εδώ είναι!
- Απομίμηση. - Άριστα! Τα μάτια ενός ειδήμονος.
Είναι ψεύτικο. Έχω μερικά τέτοια...
- ...το πραγματικό είναι κρυμμένο. - Πού; - Νόμιζες ότι θα ήταν στο καθιστικό;
- Από όπου περνά, τόσος πολύς κόσμος; - Ωραία. Και εγώ;
- Υπάρχει κάποιο πρόβλημα; - Ο φίλος μας, είναι μια ασυνήθιστη περίπτωση.
- Πρέπει να βρίσκεται στο Παρίσι την Δευτέρα. - Έλα, έχεις τον λόγο μου.
Θα τα κανονίσω όλα.
- Απόψε να υπάρχει ένα υδροπλάνο, διαθέσιμο για τον κύριο Catalan! - Απόψε;
Σωστά, το πρωί, πριν χαράξει.
- Απόψε είστε φιλοξενούμενοί μου. - Η άδειά μου... - Αυτό δεν έχει σημασία. Γνωρίζω ότι είσαι λογικός.
Θα σας συστήσω στη σύζυγό μου. Norma!
Φίλοι από την Γαλλία. Θα φτιάξουμε κάτι στα γρήγορα...
...και θα διασκεδάσουμε.
- Αυτός είσαι εσύ! - Αήττητος.
Με αποκαλούν έτσι, διότι πάντα νικάω.
- Εις υγείαν. Agnes, τα μάτια σου φεγγοβολούν. - Φεγγοβολούν; - Πλήρη θυμού και υποσχέσεων.
- Αλήθεια; - Τα μάτια σου ψιθυρίζουν, παραπονούνται;
Σταμάτα το ακόνισμα! Μισώ τον θόρυβο.
- Πού είχαμε μείνει; - Τα μάτια μου, φεγγοβολούσαν.
- Με φοβίζεις. - Το ελπίζω, αγαπητή μου.
Πετάχτηκα έξω. Οι φλόγες απ’ το σκάφος ήταν υψηλές.
Αίφνης, αντιλήφθηκα ότι καιγόμουν. Και βρίσκομαι πέντε χιλιόμετρα επάνω απ’ το έδαφος.
Ήμουν σε άσχημη κατάσταση.
- Πού είναι το αστείο; - Λέει ψέματα.
- Πριν την πτήση για Ρίο, δεν είχε ανέβη ούτε σε σκάλα. - Ένα λεπτό, κορίτσια.
Ένα λεπτό, κορίτσια.
- Είσαι πνευματώδης. - Μην με παραμελείς.
- Δεν είσαι ευχαριστημένη μ’ όσα κάνω για εσένα; - Δεν αστειεύομαι.
- Νομίζω ότι σ’ αγαπώ. - Υπάρχει κανένας δράκος, που να μην έχω σκοτώσει για χάρη σου;
- Τέλος οι δράκοι. - Ποιόν θα πυροβολώ; Κανέναν; Θα πάρω σύνταξη.
- Τις παντόφλες, μαμά! - Θα έλθουν και αυτές. Φίλησέ με.
Μόνον εάν θα είσαι ευτυχισμένη.
- Mario, δείξε μου το αγαλματίδιο. - Φίλε μου...
- ...πιες λίγο. Δεν έχεις πιει καθόλου. - Όχι.
Φοβάσαι ότι θα σε δηλητηριάσουν;
- Όπως τον πατέρα της Agnes; - Γιατί το λες αυτό; - Είσαι νευρικός.
- Αναμενόμενο, μετά απ’ όσα συνέβησαν. - Είναι πραγματικά ασφαλές το αγαλματίδιο;
- Βεβαίως. - Θα ήθελα να το δω. - Αστειεύεσαι.
Έχεις δίκιο, χρειάζεσαι καθησυχασμό.
Όσο βρίσκεται στη φύλαξή μου, δεν υπάρχει κίνδυνος.
Εμπιστεύσου με. Ελα.
Έλα, έλα.
Μετά από εσένα.
- Εξακολουθείς να πιστεύεις στον θησαυρό των Maltek; - Περισσότερο από κάθε άλλον.
- Και η απάντηση βρίσκεται στα τρία αγαλματίδια; - Λες και δεν το ξέρεις.
Πέρασε.
- Θαυμάσιο. - Εδώ φυλάω τα καλύτερα κομμάτια. Τους θησαυρούς μου.
Και το αγαλματίδιο;
Λοιπόν;
Μάλιστα.
Περίμενα τρία χρόνια για αυτό. Τρία χρόνια προετοιμασίας.
Αστειευόσουν μαζί μου, ότι φοράω στενά κοστούμια.
Αλλά εγώ, ο αποτυχημένος, σύντομα θα είμαι πλουσιότερος από εσένα.
Περιμένετε κάτω.
- Προηγούμαστε! - Προσπάθησε. - Διασκεδάζετε;
- Πού ήσασταν; - Εδώ, Agnes.
- Πού είναι ο De Castro; - Έφυγε, γιατί ήταν κουρασμένος.
Έχω ήδη χαιρετήσει, οπότε μπορούμε να πηγαίνουμε.
Όχι ενόσω νικούμε. Δείτε!
Άφησε αυτό το ανόητο παιγνίδι. Πρέπει να σου πω κάτι.
- Είκοσι πόντοι. - Θα σου το πω για τελευταία φορά - Θα ρίξω ακόμη μια φορά...
...και μετά φεύγουμε. Το υπόσχομαι.
- Με πονάτε! - Η υπομονή μου έχει όρια. Δεν θα παίζεις μαζί μου...
- ...όπως με τους νεαρούς, ανόητους εραστές σου. - Δεν παραπονέθηκε κανείς. - Κακώς.
- Δεν θα κάνης σκηνή, έτσι; - Agnes, σειρά σου.
Θα το κάνω εγώ.
Agnes!
Περίμενε, φωνάζει ο Adrien.
Βρε χωριάτη, άσε με! Adrien!
Agnes, μην ανησυχείς! Ερχομαι!
Τηλεφώνημα για εσένα. Η μητέρα σου.
Ηρέμησε, μην πανικοβάλλεσαι. Τι γράφει το βιβλίο;
Τράβηξε τον μοχλό ελέγχου. Ήρεμα.
Σιγά-σιγά, σιγά.
Agnes!
Παντού υπάρχει μόνο νερό.
Εδώ θα χρειαζόταν μια βάρκα. Θα πηδήξω.
Όχι, αυτά δεν είναι για μένα. Το ξανασκέφτηκα.
Τώρα!
Τον πέτυχα, τον άτιμο!
Γάλλος και εσύ; Τι μικρός που είναι ο κόσμος. Από πού είσαι;
- Από το Μπεζανσόν. - Και λένε ότι δεν βγαίνουμε απ’ το σπίτι μας.
- Πού πάμε; - Να πιούμε.
- Κι άλλο; - Ναι.
Θα σ’ αρέσει εδώ. Έχουν τα πάντα: Κορίτσια, ποτά και μουσική.
Παράδεισος, φίλε μου. Αληθινός παράδεισος.
- Πού πηγαίνουν αυτοί οι δύο; - Οι γορίλλες; - Ναι.
Πηγαίνουν στη Λώλη, όπως όλοι. Έλα, θα σου δείξω.
Σ’ αρέσει; Αυτή είναι η Λόλα.
Σ’ αυτό το χρυσό λαρύγγι, κρύβεται μια πυγμή. Το κορίτσι, ορίζει την πόλη.
Έχει επιχειρηματικό μυαλό. Πιες.
Άκουσε.
Ηρέμησε, πιες κάτι.
- Η καλή τύχη είναι με το μέρος σου. - Με την βοήθειά σου.
- Βοήθεια που αξίζει χρυσάφι. - Πολύ αποτελεσματικός, έτσι;
- Ξέρω να διαλέγω άνδρες. - Το πλοίο είναι θαυμάσιο.
Δώσε μου χρήματα για το πλήρωμα.
- Το παραμύθι σου, είναι πολύ ακριβό για εμένα. - Λίγες ακόμη ημέρες...
...και θα σε ξεπληρώσω χιλιάδες φορές.
Δεν σε πιστεύω πλέον. Κάνω πολλά για εσένα.
Αυτά τα αγαλματίδια, είναι το κλειδί του μυστηρίου.
Και το έχω ανακαλύψει μόνον εγώ.
Κοίτα.
Ένα ...
...δύο ...
...τρία.
Το κλειδί, βρίσκεται στο φως. Άκουσε:
Στην πηγή του ποταμού, το φως λιώνει τις πέτρες...
Και όταν εισέλθεις στην ιερή οπή, το νεκρό φως, θα ζωντανέψει.
Διαμάντια, τόνοι διαμαντιών. Ο διάσημος θησαυρός των Maltek.
- Φυσικά. - Εξακολουθείς να μην με πιστεύεις;
- Θα ξέρω τι θα είναι, όταν βρεις τους λίθους. - Θα σου δώσω τα μισά. - Και η Agnes;
- Τι ζητά εδώ; - Ησυχία. - Πρώτα σκοτώνεις τον πατέρα της...
- ...και μετά εμφανίζεσαι μαζί της. - Μόνο εκείνη ήξερε πού ήταν το αγαλματίδιο.
- Την χρειαζόσουν στο Ρίο, όχι εδώ. - Αρκετά! Σταμάτα ν’ ασχολείσαι μαζί της.
- Φτάνει πια! - Εντάξει, εντάξει.
- Είναι εδώ εκείνος; - Τι συμβαίνει;
- Ο Παριζιάνος μάς ακολούθησε. - Θα το κανονίσω.
- Υπάρχει κανείς απ’ το Παρίσι εδώ; - Εγώ!
- Εσύ; - Μάλιστα, κυρία μου.
- Εγώ. - Ελάτε, παιδιά!
Γουρούνα!
Εσύ απ’ τα δεξιά, εγώ απ’ τα αριστερά.
Μανουέλ!
Με βοηθάς; Ευχαριστώ.
Μην μ’ αφήνετε μόνο μου!
Agnes!
Είσαι ένα τέρας!
Αλήθεια το πιστεύεις αυτό;
Τι νομίζεις;
Είμαι γοητευμένος!
Μετά την ανακάλυψη, η εργασία μου έγινε αντικείμενο εκτιμήσεως, είναι συναρπαστικό!
Χρειαζόμουν πολύ χρόνο.
Δεν πιστεύεις στο μυστικό μου και δεν βλέπεις αυτές τις ομορφιές.
Εκτός αυτού, εξακολουθείς να είσαι ερωτευμένη, μ’ εκείνον τον καημένο τον Adrien.
Ξέχασέ τον. Έλα μαζί μου!
Μαζί, θα γνωρίσουμε την δόξα!
Έπρεπε να χρησιμοποιήσω βία, ήταν αναπόφευκτο.
Τι θα κάνω με σένα;
- Μπορείς να μου πεις; - Δεν ξέρω.
Σκέψου την πρότασή μου.
Τα λέμε αύριο.
Adrien!
Σ’ αγαπώ. Εσύ;
Τι εγώ;
Πηγαίνουμε στην πηγή με το πλοίο. Δύο έρχεστε μαζί μου. Οι άλλοι, όχι.
Αυτό είναι. Αναμφίβολα, φθάσαμε.
- Περίμενε. - Δεν μπορώ άλλο. - Λίγα λεπτά ακόμη...
...και θα είναι το τέλος της προσπάθειάς μου.
2, 3, 4... Εδώ!
Agnes!
Adrien, βοήθεια!
Πού είναι ο Catalan;
Agnes!
Γρήγορα!
- Εξακολουθούν να εκτελούν τους λιποτάκτες; - Γιατί; Μου μένουν ακόμη δύο ημέρες.
Πάνω από αρκετές.
- Έχεις δη τον Lebel; - Όχι. - Θα αργήσει.
Τρέχα, τρέχα! Πήδα!
- Για δες... - Περίμενε, γιατί έτρεχα. Να ανασάνω λίγο
- Σου έφερα ένα ενθύμιο. - Ευχαριστώ. Να 'ξερες τι πέρασα.
- Τι συνέβη; - Περπατούσα τρεις ώρες. Τρεις ώρες!
- Από πού; - Απ’ το σπίτι. Πέρασα όλο το Παρίσι.
Αυτό και εάν ήταν περιπέτεια.
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ ΘΕΟΜΕΤ